Smutne i wściekłe szczeniaki przejmują nagrody Hugo: amerykańskie wojny kulturowe w science-fiction & fantasy

???????????

Na wstępie zaznaczę, że nie jestem wyznawczynią prawdopośrodkizmu – to, że dwie strony mają skrajnie różne opinie, nie musi oznaczać, że prawda leży po środku. Jedna strona może mieć rację. Moja perspektywa na te sprawy jest zdecydowanie pro-różnorodnościowa (#weneeddiversebooks): pro-lewicowa, pro-kobieca, pro-mniejszościowa. Jeśli ktoś uważa, że biali hetero cisseksualni mężczyźni to najbardziej uciskana mniejszość, to nie widzę niestety do końca przestrzeni do dyskusji (a jeśli widzę, to podejrzewam, że byłaby ona tak czasochłonna, że nie wyrobiłabym się z pracą ;)). Z tego powodu linkować będę głównie, o ile nie wyłącznie, opisy z „mojej strony” – linki do Puppies znaleźć jest łatwo, ale nie chcę im generować wyświetleń ani dodatkowo narażać się na nieprzyjemności większego kontaktu z ich retoryką. Na końcu zamieszczam listę linków do związanych stron; część historii opisuję z pamięci, bo dopiero w którymś momencie zaczęłam linki zapisywać i zwłaszcza nie mam już tych do wcześniejszych wydarzeń, ale staram się pisać tylko o tym, co dobrze pamiętam.

Czytaj dalej

Obyśmy spotkali się ponownie – subiektywna recenzja drugiego sezonu The 100

Uwaga – tekst zawiera spoilery do całości sezonu.

the-100-logo

Niedawno nakładem wydawnictwa Bukowy Las opublikowany został polski przekład powieści Kass Morgan pod polskim tytułem Misja 100. Swobodnej adaptacji książki podjęła się amerykańska stacja CW w postaci serialu The 100, a 11 marca 2015 ukazał się finałowy odcinek drugiego sezonu.

Czytaj dalej

Witajcie w latach 50-tych

Poniższy tekst jest tłumaczeniem artykułu, który pierwotnie ukazał się na szwedzkim blogu Politism. Możemy go tu opublikować dzięki zgodzie jego autorki Hanny Gustafsson. Tack, Hanna!

jennifer-lawrence-mockingjay-part-1

Dorocznie Centrum Studiów nad Udziałem Kobiet w Produkcjach Filmowych i Telewizyjnych (Uniwersytet w San Diego) tworzy statystykę udziału kobiet w 100 nabardziej kasowych filmach wyprodukowanych w Stanach Zjednoczonych. Na Genusfolket pisaliśmy już o danych za rok 2012 i 2013. Można było między innymi odkryć, że w roku 2012 28% postaci było kobietami. I że kobiety stanowiły całe 15% wszystkich identyfikowalnych protagonistów w roku 2013.

Teraz pojawiły się statystyki na rok 2014. Czytaj dalej

Selma. Gra imitacji

Wyświetlany w Polsce od kwietnia tego roku film Selma nie wzbudzi zapewne u nas wielkiego zainteresowania. Metody perswazji stosowane na widzu są dość czytelne, by irytował, kontekst historyczny zaś niewystarczająco znany. Co jednak w tym dziele może odrzucać jako zbyt mechaniczne, być może zainteresuje jako świadomie sztuczny spektakl rocznicowy. Czytaj dalej

Misaeng: korpolife w Korei Południowej

misaeng2

“Nie wiem, dlaczego oglądałam tę dramę”, wyznała mi znajoma, dwudziestokilkuletnia Koreanka. „Przez pierwsze trzy odcinki tylko się denerwowałam. Zupełnie jakbym oglądała swoje życie na ekranie…”

Ale może zacznijmy od początku. Misaeng, 20-odcinkowa, południowokoreańska drama (serial składający się najczęściej z 16 do 20 około godzinnych odcinków, posiadający specyficzne cechy dystynktywne oddzielające go od form telewizyjnych popularnych w kulturze zachodniej), której tytuł oznacza Niepełne życie, oparta jest na webtoonie (komiksie publikowanym w internecie). Wyemitowana została w październiku/listopadzie 2014 i zyskała w Korei Południowej niezwykłą wręcz popularność jak na dramę produkowaną przez kablówkę. Misaeng śledzi losy Jang Geu-rae (w tej roli idol-piosenkarz/aktor Im Si-wan), młodego stażysty, który nie dość, że nie ukończył renomowanego uniwersytetu – ba, nie skończył żadnego uniwersytetu – to ma jedynie dyplom GED. Przez większość czasu akcja dramy skupia się na idealistycznym, nieco naiwnym Gue-rae i Dziale Sprzedaży 3, w którym pracuje wraz z szefem działu Oh Sang-shikiem (w tej roli charyzmatyczny Lee Sung-min) i menedżerem ds. sprzedaży Kim Dong-shikiem. Poznajemy też zmagania innych stażystów (dla wielbicielek koreańskich eye-candy − jednego z nich gra Kang Ha-neul), ich współpracowników i najbliższych.

Czytaj dalej

The Jinx – Życie i śmierci Roberta Dursta

Gdzieś w Vermont. Syn potentata na nowojorskim rynku nieruchomości poznaje higienistkę stomatologiczną, przenosi się na prowincję i otwiera sklep ze zdrową żywnością. Sielanka nie trwa jednak długo, bo jako najstarszy potomek jest zmuszony wrócić do Nowego Jorku i poświęcić się rodzinnemu interesowi. Para decyduje się na ślub, a potem sprawy przybierają nie najlepszy obrót. Któregoś dnia żona znika bez śladu. Jest rok 1982.

Los Angeles. Córka gangstera z lat 50 spodziewa się przedświątecznej wizyty starego przyjaciela. Mimo wielu lat sukcesów na rynku wydawniczym jako pisarka i dziennikarka boryka się z trudną sytuacją finansową. Pracuje nad ważnym materiałem, potrzebuje tylko trochę więcej informacji. Na szczęście wie, skąd je wziąć. Policja pojawia się w jej domu w Wigilię roku 2000. Jej ciało znajdują w pokoju dla gości.

Galveston, Texas, rok 2001. Młody chłopak w trakcie porannej wyprawy na ryby zauważa dryfujące nieopodal worki na śmieci. Podchodzi bliżej, by dostrzec wyrzucony na brzeg męski tors. Zawiadomiona policja zajmuje się wyłowieniem pozostałych w wodzie toreb, w których znajduje odcięte kończyny, w większości rozczłonkowane, wymieszane ze śmieciami. Wśród nich jest gazeta opatrzona w nalepkę z adresem, do którego ją dostarczono – domu dzielonego przez samotnika i niemą emerytkę. Głowy nie odnaleziono.

the_jinx.0

Te trzy pozornie niepowiązane ze sobą historie mają więcej wspólnego niż myślicie. Na początek: wszystkie wydarzyły się naprawdę i z każdą z nich powiązany był Robert Durst – przedstawiciel trzeciej generacji Durst Organization, jednego z najstarszych rodzinnych biznesów związanych z nieruchomościami w Nowym Jorku; uznany za podejrzanego w każdej z powyżej przedstawionych zagadek kryminalnych, za każdym razem wychodzący z tarapatów bez szwanku.

Czytaj dalej